Menu Xerais

«Muriel« de María Canosa, Premio Merlín de Literatura Infantil 2017

O xurado da XXXII edición do Premio Merlín de Literatura Infantil, dotado con 10.000 euros e no que concorren 35 obras, formado por María C. Alonso Seisdedos (licenciada en Filoloxía Hispánica e tradutora), Ana Domínguez Santomé (directora do CEIP Carlos Casares de Nigrán e adestradora de ximnasia rítmica), Mª del Carmen Ferreira Boo (doutora en Filoloxía Galega e profesora de lingua e literatura castelá no ensino secundario), Carlos González Rodríguez (libreiro na libraría Wells de Cangas), Lucía Cobo (ilustradora) e Helena Pérez Fernández (secretaria do xurado), en representación de Xerais, con voz e sen voto, acordou declarar finalistas as obras presentadas baixo os lemas «Fígaro», «Leriana», «Po estelar» e «Max». Despois da súa última deliberación, acordou declarar por maioría como gañadora a obra presentada baixo o lema «Fígaro», que, despois de aberta a plica, resultou ser de María Canosa corresponde ao título «Muriel».

María Canosa

María Canosa (Cee, 1978) é profesionalmente enxeñeira de Camiños, Canais e Portos, sendo escritora de corazón. Articulista en La Voz de Galicia, foi contertulia en varios programas radiofónicos da Radio Galega e Radio Voz. Foi a «experta» en letras nos concursos dos programas de TVG Cifras e letras  e Verbas van. É autora dunha extensa obra narrativa infantil e xuvenil, iniciada con Bramido maino e A pedra do seixo, publicadas en 1997, e continuada, entre outras, por títulos como O Crebanoces (2011), Xiana, a nena pirata (2012), Viaxes de inverno (2013), Druídas (2014), Rubicundo (Xerais 2015), finalista do Premio Merlín 2014, O día que choveu do revés (Xerais 2016) e A cazadora de estrelas (2017), finalista do Premio Merlín 2016. Como narradora publicou Faíscas (2009), DisParo (2016), Non é París (2016) e Cando cae a luz (2016). Publicou, ademais, o libro de poemas Ronca o mar (2011) e o ensaio A que altura está o ceo (2016), en colaboración con Jorge Mira.

No seu ditame o xurado da XXXIIª edición do Premio Merlín de literatura infantil sinalou:

«Ás veces cústanos prender no sono. Iso sucede cando nos falta algunha das pezas que integran o puzzle tan complexo da mente. Ás veces, nin sequera sabemos que peza é esa que nos falta. E buscámola, búscaa o maxín, veña voltas e reviravoltas polo labirinto gris dos miolos, veña voltas e reviravoltas do corpo na cama. O peor, con todo, non é que nos falte unha peza. O peor é que esa peza é a que activa o sorriso e o sorriso é o que nos permite aferrarnos á vida cos dentes.

A historia que decidimos premiar é orixinal, sedutora, nela cada palabra conta, pois é esa a súa esencia, a das palabras, a das que se din e a das que se calan. É tamén un canto á imperiosa necesidade da cor. E todos sabemos, desde que fomos á escola, que no branco se concentran as cores todas.

Este xurado non cre que vaia destripar moito se vos adianta parte do argumento. Había unha vez persoa baixiña que, mesmo cando o seu mundo perde o sorriso e con el as cores, cando o seu mundo vira tan cincento que abafa, decide ―si, decide― aferrarse á vida. Esa persoa baixiña agarra a oportunidade que lle peta na porta, dá un paso adiante en forma de palabras. E ese paso, mellor dito, esas palabras pronunciadas con afouta determinación, xusto cando a porta estaba para se fechar de novo, vano arrastrar a unha aventura, entrañable e cálida, tamén misteriosa e amedrentadora, na que terá que escoller unha e outra vez se continúa avanzando, malia o peso gris, tan feroz, do medo.

Por sorte, non está só: acompáñano os recordos da avoa, que teñen a solidez do carballo que ela plantou para el; un raposo que sorrí enigmático coma o gato de Chesire; e un leiteiro vestido de branco que quen sabe se non repartirá algo máis que leite. Un leiteiro que se chama Fígaro.»

María Canosa confesou que «Muriel naceu da necesidade de dar voz á sinxeleza e complexidade simultánea de espir os sentimentos, ao calado, expresado en voz baixa. Do mesmo xeito que fala o amor, a ledicia e a tristura. Con Muriel quixera destacar tamén a combinación de fraxilidade e fortaleza dos que están tocados pola sensibilidade, os mesmos que se atreven a soñar e pintar un horizonte de cores. A amizade e unha sinxela botella de leite une a todos e cada un dos protagonistas, de diferentes xeracións e tamén entre humanos e animais. Non pretendo unha obra moralista, porque quero que os lectores gocen, como gozaba eu cando lía de pequena, converténdome en protagonista das historias. Mais quixera afondar na xustiza e a honestidade de maneira natural. A historia enfíase por medio da intriga, da curiosidade que esperta no protagonista, e envólvese de maxia e fantasía.»

Deixa un comentario!