Menu Xerais

«Cartas de amor», de Fran Alonso: «un libro que che pon os pelos de punta»

O profesor Manuel Antón Mosteiro, do Colexio Sek Atlántico-Poio, fainos chegar esta recensión sobre Cartas de amor, de Fran Alonso, realizada por Marta Ferreiro Ocampo, de 4º da ESO, alumna do centro.

 

Cartas de amor

Busquei un libro que me fixera experimentar novas sensacións. Busquei un libro que non fora un libro convencional, un libro novo, un que relatara historias reais, da vida mesma. Un libro que non contara un relato imaxinario e cheo de fantasías, e atopeino.

Cartas de Amor, unha obra que, guiados polo seu nome, fainos pensar en que a súa temática é a de sempre, a de toda a vida: chico coñece a chica, namóranse e son felices… Pois non, todo o contrario: nárranos as vivenzas de nove mulleres verdadeiras e transparentes.

Estas mulleres contan en primeira persoa e en formato de carta os seus pesadelos, tristuras e situacións que na meirande parte dos casos non son afables. Son temas moi comúns na nosa sociedade actual: a pobreza, a guerra, a violencia, a prostitución… E outros xa situados máis lonxe como o franquismo.

E agora a pregunta: por qué o título de Cartas de Amor? Pois ben, aínda que a resposta a esta pregunta non estea nas miñas mans dar, proporcionarei a explicación que Fran Alonso, autor da obra, da sobre o nome deste título:

“Este é un libro contundente pero tenro, un canto á vida e á dignidade»

Despois de ler esta frase chea de significado entendemos que aínda que a temática xeral do libro non sexa o amor, este, está cheo de tenrura, de recordos e de sentimentos cara, iso si, a un home que desenvolve un papel relativamente secundario.

Ao abrilo pola súa primeira páxina percibes un olor cheo de emoción, e é nese mesmo instante cando te decatas de que ese libro te vai afectar o queiras ou non.

A obra comeza cunha pequena introdución que fai o autor para explicar a orixe das distintas cartas. Era de esperar que un libro que fala de experiencias xurdira doutras experiencias. Fran Alonso conta como da súa estancia con distintas ONG de axuda a aquelas persoas máis desamparadas e pobres, vítimas das circunstancias adversas do mundo, logra crear con gran orixinalidade e paixón diferentes relatos protagonizados por mulleres valentes e loitadoras.

A primeira das cartas chámase “Ilegal”. A autora da carta é Ndeye, unha senegalesa que chega a España embarazada e sen un home que a poida coidar. Tocou beiras españolas nunha pequena barca deteriorada. En tan mal estado se atopaba a embarcación que, momentos antes da súa chegada ó sur da Península, volteouse e todas as xentes cheas de desexos e esperanzas que viaxaban nela caeron ó auga, entre elas, Assane, o marido de Ndeye. (…)

A segunda das cartas está titulada mediante a sinxela frase: “Desde as tebras”. Este relato lévanos a experimentar a situación de Sabela unha voluntaria en Bagdag. Os voluntarios… Homes e mulleres entregando os seus recursos e sacrificios para axudar ós damnificados polos conflitos bélicos. Persoas que antes de eles prefiren que un neno inocente poida sobrevivir. (…)

A adolescencia. Algúns din que é a etapa máis dura da vida, outros que é a máis bonita pero todos eles coinciden en que é o momento no que todos nós decidimos o noso camiño na vida e o que queremos facer con ela. Estas decisións difíciles son a orixe de “Confesión”.

Neste caso trátase dun correo electrónico que, Mónica, lle envía á súa mellor amiga Clara. Intentando arrancarse as súas palabras do máis profundo do seu ser, Mónica lle abre o seu corazón a súa amiga, contándolle e confiándolle o maior dos seus segredos, a súa homosexualidade.  (…)

Na carta “Sáhara, améndoa amarga” unha muller xa madura chamada Besmeh lle escribe ó seu amigo e amor da infancia Ahmed o cal emigrou a un país europeo, deixando lonxe o seu Sáhara natal.

A escritora vive nun campo de refuxiados de Arxelia e demostra o seu amor polo Sáhara, país do que fora expulsada ela, os seus familiares e as xentes que vivían nel. (…)

Pero neste libro o amor non sempre é algo feliz que traia alegrías. O desamor e o engano por parte dos homes tamén está reflectido nel; que un home se aproveite dunha muller sen ter en conta os seus valores coma tal tamén está presente.

Nas cartas denominadas “Zé, volcán de amor” e “O que nunca me preguntaches”, esta idea aparece moi ben plasmada. (…)

Na segunda destas cartas, Dyana, unha moza filipina de tan solo dezasete anos de idade lle escribe a un dos seus clientes co que tivera máis dun encontro. Este era David, un rico empresario europeo que viaxara ás Filipinas por motivos de traballo. (…) Se trata dun relato no que ela mesma narra a súa vida dende os seis anos. Unha vida chea de inxustizas.

Estas vivenzas van dende a súa condición de muller nunha familia campesiña, considerada coma unha maldición, ata as seguidas violacións que sufrira por parte do seu propio tío. Pero Dyana demostra ser unha muller con moitas forzas que nunca deixou de loitar, que nunca abandonou. (…)

“A carta inesperada”: non pode facerlle máis dano a unha persoa que o seu amor de toda a vida o abandone sen máis e despois faga a súa vida sen tan sequera querer saber máis del, sen tan sequera recordar case o seu nome.

Esta é a historia de Begoña unha muller que fora do bando republicano e que estaba namorada perdidamente de Luís un dos dirixentes deste bando durante a Guerra Civil.

(…)

Como xa se falara do tema da axuda dos voluntarios nos conflitos bélicos na carta de “Desde as tebras”, tamén se fala no relato “A guerra”, mais dunha maneira máis drástica e persoal.

Nela Maida lle escribe ó seu irmán desde Saraievo onde traballa coma voluntaria axudando as persoas afectadas e curando a feridos e enfermos. Reflíctese unha gran depresión por parte da protagonista que se atopa nunha situación límete. (…)

Por último, Fran Alonso elixe coma tema final para o seu libro a emigración e o que supón para unha nena, ademais de deixar o seu país, facelo sen os seus pais. E así nace “Lonxe”. Bárbara é a autora do correo electrónico que lle manda ó seu noivo de Uruguai (o seu país natal). (…)

Sen palabras e cun so suspiro pechei o libro ó mesmo tempo que pechaba tamén os meus ollos. Comecei a cavilar en todas esa historias dramáticas, de loita pola vida, de tristura, de decepción e, aínda que custe recoñecelo, de amor. Cartas de amor é un libro que ás veces che porá os pelos de punta e outras non che deixará máis elección que deixalo e seguir lendo noutro momento debido a impotencia que sentes polas circunstancias que viven esas mulleres.

Mulleres… Algunhas nunca abandonaron os seus sonos e outras non puideron aguantar a presión e deixáronse simplemente caer nun oco baleiro.

Ó final atopei o libro, atopeino e non estou arrepentida de lelo. Iso si, quizais despois de ter a estreita relación que tivemos el e máis eu, cambiou a miña forma de ve-lo mundo. Ese mundo no que sen dúbida non podes saber o que che vai pasar e moito menos o que lle pode estar ocorrendo a outras persoas que non teñen a miña mesma sorte e non poden dicir un “felices para sempre”.

E así, gardarei por sempre as historias de Ndeye, Sabela, Mónica, Besmeh, Belinha, Dyana, Begoña, Maida e Bárbara. Como dixen, por e para sempre.

Marta Ferreira Ocampo

Deixa un comentario!