Menu Xerais

Unha figura fundamental da nosa historia. «Luís Soto. A xeira pola unidade galega», de Xurxo Martínez González; crítica de Alfredo Iglesias

Alfredo Iglesias Diéguez publicou no suplemento Faro da Cultura, de Faro de Vigo, unha recensión crítica sobre Luís Soto. A xeira pola unidade galega, de Xurxo Martínez González.

 

Na xeira Soto

Memoria dun comunista galego

Cando en 1983 sae do prelo Castelao, a UPG e outras memorias (Xerais), o seu autor, Luís Soto (1902-1982), xa non estaba entre nós; porén, quizais o seu falecemento non abonde para explicar que esa obra pasase desapercibida para a maioría da sociedade galega, pois era a obra dun home que dende a súa mocidade loitara a prol da dignificación do pobo galego, tanto no aspecto social como identitario.

Velaí está a súa traxectoria vital:a súa militancia activa no sindicalismo docente da Asociación de Traballadores do Ensino de Ourense (ATEO), primeiro, e despois na FETE; o seu compromiso coa II República, que o levou a militar, logo de fuxir das gadoupas de Atila dende a súa Galicia natal cara á zona leal á República, en Solidariedade Galega Antifeixista

e a percorrer durante o ano 1938 os EEUU e Cuba en defensa da causa republicana xunto a Castelao; a fundación de revistas da importancia de Vieiros; a participación en cantas iniciativas se promoveron a prol da defensa da identidade nacional de Galicia,como o Padroado da Cultura Galega…

Que pode explicar, daquela, ese inxusto esquecemento? Quizais a razón habería que buscala na súa militancia política. Efectivamente, dende os seus anos mozos, milita activamente no Partido Comunista de España, que na volta dos anos corenta recoñece o feito diferencial galego ao aceptar a fundación da Comisión Galega,pola que tanto loitara Luís Soto, quen xa en 1940 sostiña que a“solución da cuestión nacional e da cuestión colonial son inseparables da derrota do réxime capitalista”. Unha militancia que abandona para fundar, en 1964,a Unión do Pobo Galego, xunto aos rapaces de Brais Pinto, que malia ser doutra xeración “pensan o mesmo ca min”.

Porén, precisamente esa honestidade intelectual, é a razón que lle fai abandonar a UPG con algúns deses mozos para fundar a UPG-liña proletaria trala crise de 1976. Así,nos últimos anos da súa vida, Luís Soto andaba comprometido co artellamento dunha nova organización comunista: o Partido Galego do Proletariado, o primeiro partido independentista e de clase da Galicia contemporánea, do que Luís Soto foi elixido presidente no seu congreso fundacional celebrado en 1978.

Unha figura fundamental na historia recente do noso pobo que se caracteriza pola busca permanenteda unidade de acción fronte ao inimigo común e a procura dunha síntese entre marxismo e galeguismo que Xurxo Martínez González vén de recuperar nesta súa obra Luís Soto: a xeira pola unidade galega que edita Xerais.

Alfredo Iglesias Diéguez

Deixa un comentario!