Menu Xerais

Poesía que enche e fai sentir: «Raíz da fenda» de Berta Dávila. Crítica de Miguel Sande

Miguel Sande publicou no Culturas de La Voz de Galicia unha recensión crítica sobre o poemario Raíz da fenda de Berta Dávila (XV Premio de Poesía Johán Carballeira do Concello de Bueu).

 

Unha poesía que enche e fai sentir

BERTA DÁVILA VÉN DE PUBLICAR EN XERAIS UN NOVO POEMARIO, «RAÍZ DA FENDA», XV PREMIO DE POESÍA JOHÁN CARBALLEIRA DO CONCELLO DE BUEU, QUE VAI POLA SEGUNDA EDICIÓN

Souben inicialmente deste novo poemario de Berta Dávila polas redes sociais. Aí as miñas «amizades» do Facebook nesoutra vida virtual falaban do libro, Raíz da fenda, e mesmo puiden ler algúns versos soltos: «Suxeitaban o féretro/ oito homes sen rostro,/ e no último alento do serán/ imaxinei á miña avoa/ morta/ dentro do cadaleito», ou estoutro, «E non podías irte/ porque ti/ eras todo canto podiamos/ chamar casa».

Agora, cando escribo estas liñas, estou a reler xa estes poemas e levo o libro de Berta Dávila na bicicleta ata a praia; outras mañás levo Cráter, de Olga Novo. Gusto de destripalos ata a obsesión onda as rochas, na Pedra do Sal, en Baldaio, e regreso con eses versos nos miolos e na pel. Danme forza para afrontar a encosta entre as plantacións de Feixe.

Digo na pel porque os versos de Berta Dávila son dunha estremada sensibilidade, dunha emoción espida, crúa por veces tamén, e xa era hora. Cumpría unha poesía así, sen tanto artificio, sen demasiados adxectivos, unha poesía limpa, que encha, que faga sentir á primeira, que o/a lector/a a fagan propia, que a absorbamos ata polos sulcos máis agochados da pel. Unha poética sinxela que dea vida dalgún xeito ás palabras que a todos nos morren nos adentros sen chegar xamáis a pronuncialas por non saber ou non ter acertado a dar con elas no momento preciso.

Berta Dávila divide o seu poemario en cinco apartados ou fisuras que poden entenderse coma perdas: a familia, a morte, a enfermedade, o amor e o abandono, e o propio acto de crear, de escribir. O novo, a diferenza, está nesa maneira de exprésalo, núa, natural, semella que sinxela. Coma cando se traballa a terra e queda limpa e non se ve todo o quefacer anterior. Esta Raíz da fenda mereceu o premio Johán Carballeira de poesía que promove o Concello de Bueu. Un espléndido poemario, sen dúbida.

Pero esta tarde luminosa o areal é un fervedoiro, a praia está ateigada de cores, voces, berros, e pecho os libros e observo corpos nús —as ondas sulcadas por surfeiros— e penso entre este bulicio que a nosa literatura acaso precise tamén, xa, como dicilo, dun certo «malditismo», iso, dun/nha autor/a malditos, máis nestes tempos que corren, nesta sociedade de hoxendía. Boto en falla iso, esa tentación, o atractivo desoutra literatura de denuncia, groseira, con afán de superioridade e de vez desafecta. O pracer de ler nos corpos abertos que pasan por diante dun, nesas cicatrices; a tentación de escribir nesas coxas abertas e tentar abrilas aínda máis coa forza das mans. Esa literatura tamén. Esas gañas de comerlles o sexo tamén ás palabras.

Pero vaia dous poemarios que levo este verán á praia ou ás rochas da Pedra do Sal.

Miguel Sande

Deixa un comentario!