Menu Xerais

Onde o mundo se chama Escudeiros: «O espello do mundo», de Ramón Nicolás

Manuel Bragado, director de Xerais, publicou en Brétemas unha anotación sobre presentación en Escudeiros da novela O espello do mundo, de Ramón Nicolás. O propio Ramón Nicolás a información no seu blog. Reproducimos ambas as dúas.

 

 

Onde o mundo se chama Escudeiros

Foi emocionante acompañar no serán de onte a Ramón Nicolás na presentación en Escudeiros d’ O espello do mundo, a súa primeira novela. Toda a comunidade xuntouse no Centro Social para celebrar a publicación da obra e para escoitar ao profesor Xesús Alonso Montero e aos seus escritores. Abriu o acto coa solemnidade que merecía o gaiteiro Manuel Ferro que deu paso ao escritor Xoán Carlos Domínguez Alberte, que presentou aos membros da mesa e contextualizou a novela de Nicolás nas terras do concello de Ramirás, tanto por desenvolverse no mosteiro de San Pedro, como pola forte presenza nestas páxinas de san Xoán de Escudeiros. Lembrou Alberte que a parroquia tiña unha importante tradición mineira, sendo identificada moitas veces como «Escudeiro dos comunistas».

A segur interviu o historiador Carlos Méndez que lembrou un chisco emocionado a importancia de Escudeiros na historia, dende as súas primeiras pegadas prehistóricas, pasando pola presenza das ordes monásticas, o episodio dos tres pesos do coronel Guillade, co que remataron as guerras carlistas, até a biblioteca da Institución Libre de Enseñanza, que montou un mestre da República, e a presenza de Maruja Mallo na parroquia, formando parte das Misións Pedagóxicas, cando estalou a Guerra Civil. Citou despois, aos escritores de Escudeiros, Lois Antón e Xoán Carlos Domínguez Alberte, e lembrou o documental que filmou alí Rubén Riós. Rematou o profesor Méndez salientando a importancia da novela de Ramón Nicolás «a partir da que deixamos de ser o espello de Escudeiros para ser espello do mundo, nestas páxinas quedarán para sempre os nosos topónimos, as nosas palabras, nomes e xentes».

O profesor Alonso Montero celebrou falar por vez primeira «onde o mundo se chama Escudeiros» e cualificou a novela como «a obra dun creador que sabe construír un mundo de ficción». Detívose no carácter epistolar da novela e na singularidade da correspondencia intercambiada entra a abadesa de Ramirás, onde había un cenobio feminino, e a monxa alemá Hildegarda von Bingen. «As cartas están traducidas ao galego, pero o asombroso para o lector é que parecen escritas en latín clásico. Toda a novela está escrita nun galego clásico e unha prosa reverenvial que dá gusto».

Manuel Bragado

O espello do mundo, en Escudeiros

Realizou, hai unhas horas, Manuel Bragado unha crónica fantástica da presentación d´O espello do mundo que tivo lugar onte en Escudeiros e que moito lle agradezo. Alén de reiterar a miña gratitude, tanto ás persoas que acompañaron na mesa como a aquelas que quixeron estar naquel territorio cheo de tantos afectos, quero engadir aquí un par de fragmentos das palabras que alí pronunciei. Grazas por un moi feliz serán para min; grazas por facelo posible.

Dixen sempre que a novela naceu neste sitio, naceu deste sitio e é, en primeira instancia, para todas as persoas que viviron e viven neste espazo. Sen que se me dese a oportunidade de coñecelo, O espello do mundo probablemente non nacería ou sería moi distinto do que foi.

Resulta absurdo negar que polas súas páxinas circulan moi diversas intencións e, sen dúbida, suscita moi diversas lecturas, mais sempre quixen que Escudeiros estivese aquí: un territorio que, para min, é o meu Macondo particular e que comecei a descubrir grazas a moitas das persoas que hoxe estades aquí.

(…) No territorio de Wulan, na China, hai un enorme lago de sal que se chama Lago de Chaka. Son nove quilómetros de ancho por quince de longo e permítese que os visitantes camiñen por el ao estar cuberto por unha capa moi grosa de sal. Por veces, cando o ceo está claro ou estrelecido, a auga azul reflicte o ceo coma se fose un espello, e este fenómeno recibe o nome do “espello do ceo”. Eu nunca estiven alí mais gústame pensar que o lago que me permitiu ver desde aquí ese “espello do mundo” sodes todos vós, as persoas que vos precederon do tempo e as que estades aquí. Beizón por acompañarnos.

Ramón Nicolás

Deixa un comentario!