Menu Xerais

Unha historia chea de intriga e emoción: «Avións de papel» de Xavier Estévez. Crítica de Celia Pereira Porto

A revista Criaturas publicou unha recensión de Celia Pereira Porto sobre a novela infantil Avións de papel, de Xavier Estévez, ilustrado por Marcos Viso.

 

Tras a cor do silencio

Aí estamos todos. Tras a cor do silencio. Lucas, Sara, Hopper, Lara, Pelocho, Bocachán, Amelia… En definitiva, os seres humanos: nenos, nenas, mulleres, homes; todos. Detrás da máscara, mergullados nasoidade, atrapados polo medo. Esperando, sen saber moi ben que, ou sen esperar xa nada, sucumbindo ao temor da derrota, a perda e o fracaso.

Xavier Estévez afirma que o seu libro Avións de papel trata da sensibilidade e da arte e, en concreto, da arte urbana: dos grafittis e os murais, dos debuxos e pinturas, que non pintadas, que podemos encontrar nas paredes exteriores das cidades. Eu non son quen para levarlle a contraria ao auténtico eséxeta da súa obra, o autor, mais coido que este fermoso libro é moito máis.

Eu penso que Avións de papel contén unha imprescindíbel reflexión sobre a beleza, que a obra recolle moi ben, tanto o debate sobre o concepto de “arte”, como a necesidade que temos da beleza nas nosas vidas, e as consecuencias da súa presenza ou ausencia no mundo que nos rodea. E o resultado que consegue Xavier co seu texto é ben ambicioso, abofé, porque fai que a beleza se mostre nas súas múltiples variantes: plástica, textual, relacional… e consegue que nos envolva durante toda a lectura.

Nese sentido, o libro está cheo de arte, entendida como unha orixinal creación de beleza. Hai arte literaria na creación das personaxes de Lucas, Sara, Lara, Hopper, Amelia, Noelia. Hai arte plástica nas ilustracións de Marcos Viso que, como un novo Hopper, orixinal e con estilo propio, foi quen de debuxar o que parece imposíbel: a cor do silencio. Hai poesía nos lazos que unen as personaxes e, en especial, no triángulo de amizade e empatía cuxos vértices son Lucas, Sara e Lara. Por iso, despois de ler a obra comprendemos mellor a dedicatoria a Antonio García Teijeiro e comprobamos que a súa presenza se estende moito máis alá da primeira páxina.

A historia que nos conta Xavier Estévez para falarnos da arte urbana e facernos reparar nela está chea tamén de intriga e emoción. Sitúanos, de forma maxistral, dentro dos zapatos de Lucas e Sara, no interior dos seus muros de silencio e soidade. Fai medrar en nós a ilusión de que un día nos pete no lombo un avión de papel, que nos transporte até o infinito. Ensínanos que, de estarmos atentas e confiar, podemos recoller estrelas fugaces que nos muden a vida e nos acompañen para sempre.

Ao rematar esta deliciosa lectura, por recomendación da miña filla Amalia –á que lle estou moi agradecida-, renovei a convicción de que ten razón o mestre Agustín Fernández Paz na súa teima de que na vida o único que queda é o amor, e de que, cando o encontramos, nos propulsa cara aos nosos soños.

Porén, o meu derradeiro pensamento ao pechar o libro foi para o xurado do Premio Merlín 2016, ao que me uniu un vínculo de solidariedade e empatía ao imaxinar a escena da difícil tarefa de escoller a obra gañadora. Por fortuna, a editorial Xerais vén de premiarnos coa publicación da finalista, Avións de papel, de Xavier Estévez, coa que podemos gozar dun tempo vizoso de beleza e felicidade.

Grazas Xavier por agasallarnos cunha bela lectura.

Celia Pereira Porto

Deixa un comentario!