Menu Xerais

O reflexo dun tempo que xa foi. Anotación de Pedro Feijóo sobre: «Heredeiros da Crus. Cuadrilla de Pepa a Loba», de Antonio Díaz Ageitos

O escritor Pedro Feijóo publicou no seu blog Un Consentido Común unha anotación sobre o libro: Heredeiros da Crus. Cuadrilla de Pepa a Loba, de Antonio Díaz Ageitos.

 

Heredeiros da Crus. Cuadrilla de Pepa a Loba, de Antonio Díaz Ageitos


Os Heredeiros da Crus son para moitos de nós o reflexo dun tempo que xa foi. Dun que, por desgraza, nin está xa, nin tan sequera é agardado.

Como xa sabedes, eu teño un pasado “musical”. Antes de adicarme ao oficio de xuntar letras, traballei moitos anos como músico. E, tomando prestado o título daquela obra de Ana Diosdado, os noventa foron nosos. Supoño que algo disto é o que intento reflexar en Sen piedade, pero é que, esa é a verdade, ser novo nos anos noventa era outra cousa. Toda unha experiencia. E, por máis que os da xeración anterior insistan unha e outra vez en que non houbo nada máis grande que os fodidos anos oitenta e a súa puñetera Movida (fose o que carallo fose o invento aquel…), o certo é que os noventa non estiveron mal. Nada mal. Santiago era unha festa, e cada noite unha verbena.

Para toda a rapazada que comezabamos nisto de xuntar notas (refírome ás musicais; das da facultade mellor non dicir nada), a cousa era moito mellor que agora. Que digo mellor, era infinitamente moitísimo mellor que agora: de Ortegal ao Miño, había sitios nos que tocar todas as fins de semana; os garitos non lles cobraban aos grupos nin un can por iso do “aluguer da sala”; no verán había todo tipo de festivais nos que calquera banda podía participar sen ter que pasar antes por procesos de selección en plan “Si este verano quieres ver a los Fume de Carozo sobre nuestro escenario Z manda #fume al 555…”; e, para cando as cousas comezaban a ir ben, mesmo chegamos a ver o establecemento das patas necesarias para comezar a construír a infraestructura empresarial propia de calquera industria musical: apareceron os managers, as axencias de contratación, as produtoras, as distribuidoras, e mesmo chegamos a ter discográficas do país, como por exemplo a famosa West Records, responsable do catálogo do celebérrimo selo “Xurelo Roxo”. Obviamente, o único que nos faltaba era o noso propio Star System. E tamén o tivemos.

Entre o cartel do Xabarín Club e mais o do Rock Bravú comezou a tecerse unha rede de bandas e nomes que pouco a pouco foron converténdose nos habituais da música galega daquela segunda metade dos noventa. Aí estaban os Diplomáticos de Montealto na Coruña, os Rastreros de Chantada, O Caimán do Río Tea en Ponteareas, os Yellow Pixoliñas en Monforte… Pero, de entre todos eles, un grupo destacou sobre os demais: os Heredeiros da Crus. Nunca casaron con ninguén, nin co bravú, nin coas propostas en castelán, nin con ninguén. Eles sempre foron ao seu rumbo. E foron os que nos puxeron a todos patas arriba.

Os Heredeiros poden gustarche máis, menos ou, se o prefires, ata podes odialos. A morte. Que carallo, se buscas ben seguro que atopas algún argumento para xustificar que eles foron os responsables do afundimento do Prestige, da chegada de Feijoo á Xunta, e mesmo de que agora en Padrón piquen ata os pementos que antes non picaban. Pero se hai algo innegable arredor desta banda é que os Heredeiros da Crus foron os primeiros en traducir a biblia do rock ao galego. E, por suposto, dentro dese libro hai todo un evanxeo dedicado ao exceso e mais o escándalo. Como non ían poñelo en práctica? Hoxe, que non temos memoria de nada, todo nos parece unha ofensa terrible. Somos a Xeración dos Ofendiditos. Pero iso nada máis é porque non temos nin puñetera idea de nada. Non sabemos da misa a metade, e claro, esquecemos que na liturxia do rock o escándalo é toda unha homilía.

Os Heredeiros da Crus foron todo iso: rocanrol, escándalo e provocación. E, a cambio, pagaron o prezo que lles tocaba, se cadra incluso lles cargamos a conta un chisco de máis: recibiron o éxito cos brazos abertos e, xa que estaban a peito descuberto, pois mira, tamén lles metemos unhas cantas hostias, tanto por babor como por estribor. Pero o caso é que, mentres eles foron facendo camiño, tamén deixaron unha senda marcada para que toda unha xeración de rapazas e rapaces que viñan coas guitarras na man puidesen ir facendo o seu rumbo. Mágoa que sexa tan certo aquilo de que na casa do pobre a alegría dura pouco, e logo dos noventa veu o silencio, e agora xa nada máis erguemos a voz para deixar claro o ofendidos que estamos. Non vaia ser que non nos tomen en serio.

Por fortuna, Xerais vén de sacar hoxe este libro, Cuadrilla de Pepa a Loba, unha especie de biografía tan imparcial como non compracente -tal como a describe o seu autor, Toño Díaz-, e eu celébroo, porque esta Cuadrilla non só serve para que coñezamos a historia. A nostalxia pelexa coa rabia, e eu quero pensar que, en realidade, o principal obxectivo desta referencia é lembrarnos que aquí un día as cousas foron así. Tanto que máis de un igual leva unha sorpresa ao se recoñecer a si mesmo nalgunha das moitas fotos que se recollen no libro. E agora haberá quen o negue. “Non, non -replicará tentando disimular-, ese non son eu…” Non, claro, seguro que non. Pero o que tampouco deberiamos esquecer é que, por máis serios e formais que pretendamos parecer agora, houbo un día non tan alonxado no tempo (ou talvez fose unha noite) en que todos atravesamos o país cantándolle ás conas e ás pirolas, celebrando o hedonismo máximo cunha botella na man, rodeándonos de homes insufisientes e mulleres intranquilas, añorando amores montados na lambretta do meu pai ou, en caso contrario, renegando ata do rosario de tu puta madre. En días tan serios, tristes e aburridos coma o de hoxe, cómpre non esquecer este tipo de cousas. Á fin e ao cabo, a algunha esperanza haberá que agarrarse, me cago en dios…


Pedro Feijóo

Deixa un comentario!