Menu Xerais

Unha viaxe literaria en tren que ofrece un retrato inacabado dende un ronsel desacougante: «Shanghai a Barcelona», de Amador Castro. Anotación no suplemento «Fugas»

O suplemento Fugas, do xornal La Voz de Galicia, publicou un artigo sobre o libro: Shanghai a Barcelona, de Amador Castro. O libro gañou o Premio Xerais de Novela, 2019, e está publicado por Xerais na colección Narrativa.

 

Viaxe literaria en tren

Afirmou Amador Castro ou pasado sábado, na entrega do premio Xerais de Novela, que a idea inicial dá proposta suxeriulla unha noticia de xornal que falaba dá morte do derradeiro habitante dunha aldea. E isto, quer dicir, a soidade máis absoluta á que se aboca ou noso rural, a súa vagarosa extinción, a desaparición de vellas formas de vida escintilan nas súas páxinas, mais Xangai a Barcelona desacraliza a visión idílica daquel e encerra tamén outros focos temáticos entre vos que se conta a visión, singular como todas e pouco transitada tematicamente, dá emigración galega a Barcelona plasmada simbolicamente nese vello Xangai que comunicaba Galicia con Cataluña: excelente imaxe para un libro en que a mobilidade, ou desprazamento en lugares e tempos marcados pola continua transitoriedadee, serve de arquitectura para vos diversos argumentos que, como substratos ou sedimentos, conforman unha intriga e onde a morte e a vida abrázanse nunha espiral incontrolable, como talvez ocorre na realidade.

Castro Moure, ademais, transmite un bo pulo narrativo, cun ritmo moi coidado, ás veces mesmo poético, operativo para cartografar un tempo que vai de mediados os anos noventa, pasando polos primeiros do milenio ata os nosos días e interpélanos sobre o que cambiou e o que non. Hai nestas páxinas, tamén, un contínuum biográfico simbolizado por un inestable Orlando á procura, talvez, de si mesmo; hai unha magnífica banda sonora que se pon ao servizo dunha atmosfera ofegante que nos domina e atrapa: un clima que desvela as claves dunha sorte da expatriación progresiva, da ablación paulatina e incesante da propia identidade que sofre o protagonista, tamén de todo aquilo que el vai perdendo, que nós perdemos tamén.

Esta novela, esta viaxe literaria en tren, é un retrato inacabado, coido que conscientemente, para que nós o rematemos coa ollada posta no ronsel, indubidablemente desacougante, que proxecta.

Deixa un comentario!