Menu Xerais

A orfandade, a desposesión e o desamparo en «O silencio», de Mario Regueira. Crítica de Armando Requeixo

O crítico Armando Requeixo publicou nos xornais El Ideal GallegoDiario de FerrolDiario de Arousa e Diario de Bergantiños unha recensión crítica sobre O silencio, de Mario Regueira.

 

O silencio debelador

Mario Regueira é un deses escasos exemplos de autor de moi amplo rexistro. Non se dan moito por aquí. Ou mellor debería dicir que non son numerosos cando todos os paus que tocan están afinados por igual, que é o caso do narrador, poeta e crítico literario ferrolán.

Desta volta é actualidade mercé á publicación do seu último poemario, O silencio, editado por Xerais. O primeiro, por certo, dos que ven luz sen o aval dun premio (antes foron os meritorios Tanxerina, Premio Pérez Parallé 2005, e mais Blues da crecente, Premio Xohán Carballeira 2009), o que é tamén sintomático da madureza e recoñecemento que o escritor foi gañando na profesión.

O silencio é un vitral postapocalíptico, mergullo sen escafandro no fondo abisal do bélico, dos intersticios silandeiros que preceden, suceden e alimentan todas as confrontacións armadas.

Regueira poetiza: “Hai unha guerra entre os que din/ que neste libro hai unha guerra/ e os que din que non a hai”. Paráfrase coheana fondamente sutil, pois nada máis certo nestas páxinas que o atafego do larvado, a latencia do que vai dicíndose nun agoniar xordo, de hecatombes imperceptiblemente cotiás.

A orfandade, a desposesión, o desamparo, un baleiro coma o oco que abre a espiral do proxectil no medio e medio do plexo solar. Velaí a ladaíña silenciosa destes versos, mutilados de todas as batallas, escrita que sabe da loucura partisana, do absurdo abandeirado, das soidades viúvas, do amor que se cisca en cascallos pola separación das levas, da mecánica implacable dos señores da guerra.

Curros, Borges, Neruda, Kavafis, Bernhard comparecen, son sombras tutelares, apenas espectros que non dialogan, balizan o territorio do canto que ensancha ata esponxar sangrante na memoria dos caídos, das casas abandonadas, dos refuxios ignominiosos, dos heroes innecesarios.

“A miña patria chámase Ruína, a súa capital, Cascallo”. Declaración de principios que non deixa lugar a dúbidas sobre a dimensión derrotada na que se moven os poemas de Regueira, non poucas veces anticlimatizados con incisos esexéticos, relanzos nos que o sentido adquire plenitude.

O ludismo perigoso, a inconsciencia do soldado fronte á inminencia do Destino. Os ecos de Stalingrado, de Polonia, dos Balcáns, do Mekong e mil e outras tolemias politicamente dirixidas, obscenamente programadas.

Porque a guerra non acaba. A guerra somos nós e os nosos fantasmas, os nosos baleiros, o noso egoísmo insondable, a ira e u odio infinitos contra os que loitamos por fuxir do Nada aniquilador, dos tanques fratricidas.

Eu non estou en guerra. Son a guerra lectora, a proxección dialéctica da invasión versal que me cerca na nación Regueira. E permanezo alerta, saudando, espartano, dende o paso das Termópilas.

Armando Requeixo

Comentarios pechados