Menu Xerais

Escribir con material nobre: «Extramunde», de Xavier Queipo. Crítica de Vicente Araguas

Vicente Araguas publicou unha recensión crítica de Extramunde, de Xavier Queipo, nos xornais El Ideal Gallego, Diario de Ferrol, Diario de Arousa e Diario de Bergantiños.

 

O último libro de Xavier Queipo, Premio Xerais, é un percorrido global (fálase xa pouco de novelas totais, mudan os tempos, si, se cadra tamén as vontades) de San Andrés de Teixido a unha tribo de cortadores de cabezas. Todo isto cando a Inquisición andaba a atribular os espíritos, e de paso aos corpos.

Pragmática posmoderna

A paixón viaxeira da narrativa de Xavier Queipo

Xavier Queipo, actualmente en Bruxelas, como o seu colega de pluma Xavier Alcalá, cadra con este non soamente no exercicio de carreiras científicas mais tamén na práctica de literaturas enraizadas na vella vocación de contadores de historias, como aquel edimburgués glorioso, Robert Lonis Stevenson, do que os dous Xavieres ben poderían (se é que aínda non o fixeron) reclamarse.

De Stevenson e Verne, de Swift e Defoe e de cantos meteron no fardel literario a paixón viaxeira e as gañas de narrala. Que non outra cousa conleva o anceio da viaxe, o poder facela para despois contala. Ou ao revés. O que non deixa de ser unha posibilidade. Así e todo, e entro xa en materia, o último libro de Xavier Qtleipo, premio Xerais, é un percorrido global (fálase xa pouco de novelas totais, mudan os tempos, si, se cadra tamén as vontades) de San Andrés de Teixido a unha tribo de cortadores de cabezas. Todo isto cando a Inquisición andaba a atribular os espíritos, e de paso aos corpos.

Elementos > De maneira que con semellantes adobios; cregos sementais, meigas “comme ii faut”, navegantes, exploradores, herboristas, indíxenas de pelaxes variadas, Xavier Queipo argalla unha desas narracións que tiñan moito éxito cando se falaba de posmodernidade.

Aquel tempo en que o semiótico Umberto Eco viña de atopar, con “II nome della rosa”, a pedra filosofal da novela vendidísima sea rexeitar a dignidade conceptual. (Logo, despois, tentaría facer o propio con “II pendolo di Foucault”, e se ben as ventas funcionaran, de entrada máis dun millón de exemplares, o persoal apuntou cara a outros obxectivos, farto de gato cando na tenda da outra beirarrúa ofrecían lebre). E o herbívoro que daban no negocio da outra banda reivindicaba a novela de viaxe co seu punto de cocción aventureira, trufado de fantasía (nada que ver co realismo máxico, outra cousa) e un chisco de poción histórica.

Por aí, agora que isto xa non se leva, e prima unha seudonovela histórica resesa e aínda indixesta, volve Xavier Queipo, a remexer nesta pota, pero non con culler de pau, senón con outra de material nobre.

O do seu estilo, de grande riqueza léxica e elegancia estilística. Para apuntalar un concepto amplísimo, se cadra un chisco de  máis para unha novela longa onde non acontecen demasiadas cousas. Senón secuencias, por non dicir estampas, dunha historia que lembra un pouco a aqueles álbumes de Nesté de “Las maravillas del mundo”. Claro que sen chocolatinas envoltas no papel de prata e o cromo incorporado. Aquelas marabillas que nos levaban aos Deroe, Swift, Stevenson, Verne das novelas que denotaban paixón de contar.

A de Xavier Queipo ou Xavier Alcalá. Os dous en Bruxelas. Os dous científicos. Os dous a contar na literatura galega de hoxe.

Vicente Araguas

Comentarios pechados