Menu Xerais

Marcos Calveiro, entrevista en «La Voz de Galicia»

Begoña Sotelino publica na edición de hoxe de La Voz de Galicia unha interesante entrevista con Marcos Calveiro con motivo da publicación de Settecento. Reproducímola na súa totalidade.

«Escoitei moito a Vivaldi, pero tamén a Neil Young»

O autor de «Settecento» fixo unha novela histórica a ritmo de concerto barroco

Marcos Calveiro naceu en Vilagarcía en 1968, pero reside en Vigo desde os once anos e creceu no barrio de Teis, onde aínda vive, «e iso imprime carácter», recoñece, o que quere dicir que é vigués-vigués. O autor, de profesión avogado, debutou na literatura hai catro anos baixo a etiqueta de escritor de obras para público xuvenil con Sari, soñador de mares. Despois chegou Rinocerontes e quimeras, e logo diso gañou o Premio Ala Delta de literatura infantil e xuvenil con O carteiro de Bagdad. Pero non tardou en desfacerse de selos que non serven máis que para excluír lectores.

Tralo seu exitoso debut adulto con Festina lente, retorna polos sendeiros da historia con Settecento, ao tempo que coincide nas librerías co lanzamento de O pintor do sombreiro de malvas (Premio Lazarillo 2009). «Eu publico a pares», chancea.

Vivaldi é o artellador do argumento de «Settecento». ¿Como xurdiu facelo protagonista?

–Foi froito da casualidade. Lin un artigo dun musicólogo que falaba dos galeóns que chegaban a Venecia carrexando as madeiras que logo empregaban os lutieres e contaba que había verdadeiras pelexas por conseguir as mellores madeiras. Quedeime con esa idea e a novela realmente nace desa imaxe dos lutieres. E logo, tirando do fío, pensei que unha historia ambientaba en Venecia precisaba de música, da que eu tecnicamente non teño nin idea, aínda que son un gran melómano. A min gústanme moito o barroco e Vivaldi, que ademais ten un concerto para gaita e zanfona, aínda que fora falsificado, que daquela xa había piratería. Era habitual aproveitarse e editar partituras adxudicándoas ao nome famoso dun autor.

¿Todos os personaxes que aparecen na novela son reais?

–Hai algúns reais aos que lles mantiven o nome, como Casanova de rapaz, e outros aos que llo mudei, como o autor teatral Carlo Goldoni, que aquí é Tortoni… pero o fundamental foi a música, porque a novela está estruturada como un concerto barroco nos seus catro movementos: allegro, adagio, presto e finale , e na escrita tentei manter ese ritmo que vai de lento a lixeiro ata o final vivaz.

É doado imaxinalo escribindo e escoitando a Vivaldi todo o tempo, ¿non?

–Si. Escoitei moito barroco e moito Vivaldi, sobre todo as óperas, que son a súa faceta menos coñecida; pero tamén escoitei moito a Neil Young, e temas como o Favourite Things de John Coltrane.

A obra ten detrás un importante traballo de documentación…

–Si. Eu coñecía datos, pero claro, había que afondar. Eu pásoo moi ben con esa parte previa da escrita porque gozo moito coa lectura. Estudei biografías de Vivaldi, de Goldoni, libros sobre o teatro do século, a Venecia da época a través das crónicas de viaxeiros ingleses e franceses que andaban por alí… Eu ademais é que non coñezo Venecia. Nin me atraía sequera. Agora si.

Pero a historia tamén chega ata Santiago de Compostela

–E que un dos protagonistas da novela fai un periplo Venecia-París-Santiago, e remata cun pequeno McGuffin en relación cun Stradivarius que aparece na catedral de Santiago de Compostela. Hai que descubrir o misterio lendo as dúas últimas liñas novela. Eu non o vou facer, ¡claro!

Poderíase dicir que «Settecento» é unha recreación da vida de Vivaldi?

–Non. É unha novela coral na que aparecen máis dunha ducia de personaxes e todos teñen relación con Vivaldi, pero realmente é unha historia de amor, traizón, culpa e redención final. O tema é o amor, a procura da beleza e as máscaras que todos nos poñemos todos os días cando nos erguemos pola mañá para saír á rúa.

Parece que hai medo ou falta de imaxinación na literatura galega para abordar temas que saian de Galicia, ¿non?

–Hai moitos prexuízos. Tamén parece que se escribes unha novela xuvenil ten que estar protagonizada por rapaces, e non ten por que. E se escribes en galego tes que referirte a un tema galego? Pois non. Podes escribir de calquera cousa, de calquera tempo, de calquera lugar. A min resúltame máis difícil escribir sobre o mais próximo, porque dache a posibilidade de fabular e de mentir. Gústame Cunqueiro e a súa capacidade de recrear mundos que nunca pisou.

Comentarios pechados