Menu Xerais

Pedro Feijoo, sobre «Os fillos do mar»: «A miña bandeira é a memoria». Entrevista

Tempo de lecer, Ourense, publica unha entrevisa de Raquel Feijóo e fotos de Israel Elíaz co escritor Pedro Feijoo, sobre a súa novela Os fillos do mar.

Pedro Feijóo, escritor: “A finalidade desta novela é abrirnos de novo á nosa propia historia”

A obra está escrita nunha linguaxe “fácil, directa e coloquial” co obxectivo de `enganchar´ao lector

Pedro Feijóo (Vigo, 1975) foi baixista dos grupos Los Feliz e Lamatumbá e o seu primeiro contacto co mundo da literatura foi no ano 1997, aínda que daquela dáballe ao ensaio. Agora, o músico e escritor vén de publicar a súa primeira novela, unha obra titulada “Os fillos do mar” e que está a ter unha moi boa aceptación entre o público. Falamos con Pedro Feijóo sobre este libro e sobre o seu protagonista, un arquitecto chamado Simón Varela ao que o seu autor define como “un personaxe entrañable, un valente despistado, un amante abandonado, unha persoa normal e corrente á que de verdade me gustaría atopar pola rúa para darlle a aperta que se merece”. Falamos tamén con el da trama e do lugar no que esta se desenvolve, Vigo, “unha cidade chea de historias por contar”.

– “Eu nunca fun un tipo deses populares, deses que son o centro de atención, a alma da festa, xa sabedes. Pero tampouco era ningún becho raro”. Así fala Simón Varela, o protagonista da novela. Que nos pode contar deste personaxe?

-Simón está a ser a verdadeira revelación do momento. Unha auténtica sorpresa, non só para os lectores, senón xa para min mesmo. Simón é un personaxe entrañable, un valente despistado, un amante abandonado, unha persoa normal e corrente á que de verdade me gustaría atopar pola rúa para darlle a aperta que se merece. Simón é, para min, o antiheroe definitivo.

– Hai algún trazo autobiográfico nel?

– Malpocado! Supoño que o pobre herdou de min todo canto eu teño de desastre, unha vida caótica e toda unha colección de emocións desordenadas até o paroxismo. De calquera xeito, cómpre remarcar que, para sorte súa, Simón é infinitamente máis valente ca min, aínda que el non o saiba, e por descontado moito mellor persoa có seu creador, onde vai parar…

– Que nos pode adiantar da trama?

– Ben, se che digo a verdade, gústame moito este xogo de ambigüidade que se está a xerar arredor da novela. Todo o mundo está a falar dela, cada vez son máis as voces que a recomendan, pero sen desvelar sen embargo practicamente nada da trama, pouco máis alá da cuestión dun arquitecto mediocre envolto nunha trama cos galeóns de Rande como fondo… Así que eu tampouco vou contar demasiado, nada máis alá de que se trata da historia de dúas persoas á procura da súa propia identidade, e mais de dúas moedas que non están onde nos dixeron que tiñan que estar, que era, en palabras do vello Neumann, “durmindo o sono dos xustos nalgures no fondo do océano Atlántico”, e sen embargo…

– O espazo da novela é o Vigo de hoxe. Quizais por ser o lugar que máis coñece?

– Non é que sexa o lugar que máis coñezo. Eu tiven a sorte de poder viaxar moito, de vivir en varias cidades. O que sucede con Vigo é que ela é a miña cidade. Eu creo firmemente neses elos especiais que xorden cando un autor dá co seu propio espazo creativo. Estou pensando na Barcelona de Eduardo Mendoza, no Nova York de Woody Allen, ou no Oregón do meu bo amigo Diego Ameixeiras. Gustaríame moito poder establecer coa miña cidade unha relación dese tipo, máis aínda se temos en conta que Vigo é unha cidade chea de historias por contar, onde cada esquina garda un segredo á espera de ser descuberto…

– Ademais de ficción, na novela hai retazos históricos como por exemplo a batalla de Rande. Que papel xogan estas pezas de carácter histórico na construcción da trama central da obra?

– Ben, é que esa é a verdadeira finalidade da novela, abrirnos de novo á nosa propia historia. Tal vez sexa certo que o meu discurso, o que podedes atopar en Os fillos do mar, sexa o do entretemento. De acordo, pero a miña bandeira non é esa, senón a da memoria. Boa parte do que conto sucedeu realmente, é parte da nosa propia historia, e como tal é noso, perténcenos. Todo iso forma parte dunha nosa historia á que non debésemos seguir dándolle as costas.

– Asegura que non se considera un escritor de carreira e, sen embargo, esta súa primeira novela está a ser moi ben aceptada polos lectores. A que atribúe esta boa sintonía que ten xa co público?

– Supoño que se debe a que a miña postura é franca desde a primeira páxina. Deixo ben claro que eu voulles falar das cousas que coñecen. Eu non falo das augas cristalinas do Pacífico Sur, senón das augas das nosas rías, igualmente cristalinas. E para elo emprego unha linguaxe fácil, asequible, rápida e directa. Ofrézovos un conto de catrocentas páxinas, sí, pero sen obrigarvos a ir ao diccionario cada tres follas. A min non me interesa escribir “A Grande Novela do Século XXI”, senón “As Pequenas Cousas de Cada Día”. E aí é onde conectamos os lectores e mais eu, que á fin e ao cabo non son máis ca un deles: un lector metido a escritor…

– Os lectores aseguran que este libro “engancha de principio a fin” e subliñan del a súa facilidade de lectura. Empregou algúns amaños literarios para conseguir isto ou foi algo non buscado por vostede?

– Ben, non sei se se lle pode chamar amaños…, pero o certo é que a miña intención era esa, si. Atraparte, e facelo descaradamente. Como che dicía antes, vouche contar un conto de catrocentas páxinas, e necesito manter a túa atención ao longo de todas e cada unha delas. Para iso recorro a unha linguaxe fácil, directa, coloquial… E sobre todo a personaxes como Simón, ese tipo de persoa coa que mañá mesmo podes cruzar pola rúa case sen te dar conta. Voces coas que calquera lector se poida identificar. Supoño que eu falo cos lectores “de ti a ti”, e iso é algo que eles agradecen.

– No camiño de todo escritor sempre hai autores que, dun ou doutro xeito, inflúen na súa escrita e tamén na súa maneira de contar. Cales son os seus?

– Ten en conta que eu, como moitos da miña xeración, son froito dunha cultura mestiza, pop, dun cruce de camiños onde non só concorre a literatura, senón moitas outras disciplinas. Eu mamei moito do cine cómico pero intelixentísimo de Woody Allen, do humor absurdo de Groucho e Harpo Marx, da música rápida e directa dos Ramones, e das bandas sonoras de melodías pegadizas de Henry Mancini e Nino Rota. Bebo nos textos de Eduardo Mendoza, de Jardiel Poncela, e aínda me parto de risa co Quixote. Pero se en Galiza hai un autor ao que lle debo boa parte do que son, literariamente falando, ese é, sen ningún tipo de dúbida, Suso de Toro. Sen o camiño por el aberto, nin eu nin moitos compañeiros meus seriamos hoxe nada do que somos.


– Empezou publicando no ano 1997, cando estaba na facultade, un ensaio sobre o Diario de Galicia, o xornal que dirixía Valentín Paz Andrade. O seguinte ensaio chegou no ano 2006, “Viva o Fu Remol!”, sobre o mundo da música. Hai moita diferencia entre escribir un ensaio e unha novela? Cal é máis gratificante? Cal ten máis dificultade?

– Diferenzas haichas todas. Porque mentres nun ensaio tes que te cinguir o máis posible aos feitos, a esa cousa estraña que chamamos realidade, nunha novela tes todo un mundo novo por crear, un mundo que pode ser moi parecido á realidade, ou todo o contrario. Como a vida mesma, vamos… Non sabería dicirche cal ten máis dificultade, pero desde logo máis gratificante é a novela, sen dúbida, xa que, a maiores do pracer de dar vida, de crear novos mundos, a relación que estableces co lector é infinitamente máis pracenteira, máis liberadora, no eido da novela.

– Foi baixista dos grupos Los Feliz e Lamatumbá. Por que deixou o mundo da música? Como acabou embarcado no mundo literario?

– Deixeino porque, logo de doce anos coa maleta sempre a medio desfacer, apetecíame poder recuperar un pouco o espazo perdido, volver ter tempo para min mesmo. A vida de músico é moi bonita, si. Pero as facturas que tes que pagar teñen un custo emocional altísimo. Sobre todo no final de Lamatumbá. Chegaramos a un punto no que para sacar unha idea adiante tiñamos que loitar máis contra nós mesmos que contra o mundo. E iso é moi duro. Acabei entrando no mundo literario porque a paz que tes neste espazo -máis solitario, si, pero tamén máis tranquilo e silencioso- non ten prezo se o comparas cos berros do mundo musical, cheo de ruido, de demasiadas voces falando ao mesmo tempo…

– As cordas do baixo e as teclas do ordenador, gardan algunha similitude á hora da creación artística?

– Si, claro. Supoño que o verdadeiramente importante é ter algo que dicir, algo que contar. Levar algo no corazón que bula por saír ao mundo, por chegar ao outro, a ti. O resto, xa sexa un instrumento musical, unha folla en branco, un lenzo sobre un cabalete, non é máis ca a canle que ti empregas para transmitir a túa mensaxe.

 – Seica está xa a traballar na súa segunda novela. Pódenos adiantar algo deste novo libro?

– Trátase dunha historia que xa levaba moito tempo a me rondar na cabeza. A dificultade estaba en que se trata dun texto oi complexo, que requería de moito tempo, moita concentración para poder traballar nel. Un novo amor que che esixe adicación case exclusiva! Agora, o éxito de Simón e mais Mariña regaloume a oportunidade de poder sentarme a traballar nel como merece. Trátase da historia dunha vinganza, a furia dun coitelo moi afiado entre os dentes, coa presenza dunha das nosas principais figuras literarias como pano de fondo constante.

Raquel Feijoo

Deixa un comentario!