Menu Xerais

«Recendos de aire sonoro», de Antonio García Teijeiro: «un goce para os sentidos», en palabras de Eulalia Agrelo

Eulalia Agrelo Costas publica en El correo Gallego unha recensión sobre Recendos de aire sonoro, de Antonio García Teijeiro, libro ao que califica de «goce para os sentidos». Reproducímola integramente:

Volven os «aires sonoros»

Recendos de aire sonoro, presenta un poético compendio musical no que conflúen os músico, instrumentos e ritmos varios.

Ao falar de poesía infantil e xuvenil galega é de obriga citar a Antonio García Teijeiro, que se fixo poeta cando, despois de escoitar La poesía española de hoy y de siempre, de Paco Ibáñez, se internou na poesía castelá e galega, ao tempo que foi seducido pola música de Bob Dylan e a actitude rebelde dos Beatles.

A partir destes referentes, decidiu escribir poesía para os máis novos e en galego coa intención de promover un dos xéneros menos frecuentado para este receptor, así como para dignificar unha lingua cun inmenso caudal lingüístico, literario e afectivo. Así, logo da aparición de 3 pequenos poemarios en 1988, Coplas, Nenos e Aloumiños, escribiu máis de 20 títulos, nos que innovou os patróns da poesía tradicional e incorporou os daqueloutra máis experimentalista.

Para este mestre a música é necesaria para vivir, pois reconfórtao como ser humano, provócalle a reflexión, permítelle estar en harmonía e anímao a compartir a súa maxia coa xente querida. De aí que varios dos seus poemarios sexan un espazo privilexiado para a fusión entre a música e outra das súas grandes paixóns, a poesía. Entre eles, están Palabras envoltas en cancións (2000), Aire sonoro (2001) e Petando nas portas de Dylan (2007), nos que se alude a diferentes grupos e intérpretes musicais, ademais de poetizárense elementos do universo musical.

De Aire sonoro (finalista do Premio Nacional de Literatura Infantil y Juvenil) parte Recendos de aire sonoro (2011), que acolle novos poemas e está ilustrado por Fino Lorenzo coa técnica da colaxe e cuns trazos moi coloristas.

Esta nova proposta ábrese cun texto autorial e coas palabras de dous prestixiosos directores de orquestra, Daniel Barenboim e Jehudi Menuhin, que son a antesala de máis de 30 composicións asentadas en esquemas estróficos da poesía popular e en modelos máis actuais, como o testemuña a disposición gráfica dalgúns versos, que non se resisten a empatizar co asunto tratado nos poemas. Como anticipan os paratextos, a temática deste volume xira ao redor da música, aínda que esta non só está presente polas numerosas referencias a este ámbito (instrumentos, músicos, dúo, partitura…), senón que polo ritmo marcado dos seus sinxelos textos, que están cargados da sonoridade desprendida polo fonosimbolismo, a aliteración, o paralelismo e os xogos lingüísticos, entre outros recursos. Así mesmo, sobrancean os apuntamentos cromáticos e os sentimentos que afloran da humanización experimentada por moitos dos elementos musicais, que lle dan corpo a unha serie de metáforas moi evocadoras, un goce para os sentidos.

Estes Recendos de aire sonoro atesouran un microcosmos poético, polo que grandes e pequenos poden pasear acompañados dunha melodía poética repleta de sensibilidade, harmonía e “aire sonoro”.

Eulalia Agrelo Costas

Comentarios pechados