Menu Xerais

«Sete palabras» para o Día de Defuntos por Suso de Toro

Hoxe día 30 de Novembro hai un ano morreu Anxo Rei Ballesteros, Adolfo. A escrita/reescrita do meu libro Sete palabras, un diálogo con fantasmas tamén incluíu as tesoiras, caeron pedaciños do libro que fican polos caixóns do ordenador. Un pedaciño que caeu xa o resgatei alá atrás e rescátoo hoxe para lembrar a un escritor que morreu na véspera do Día de Defuntos e que no ano 1977 escribira Dos Anxos e dos Mortos. Vai, de anxos e de mortos, Anxo morto.

Chaman ao teu celular, suxeitas o paraugas como podes, pousas as flores na lousa co seu nome e ano da morte, contestas a chamada.
Pídenche que digas algo sobre un escritor que morreu estes días, todo é moi axeitado, falar desde o cemiterio na véspera do Día de Defuntos sobre un escritor finado. Dis de Anxo Rei Ballesteros que era un intelectual e mais un neno libre e que viviu e escribiu como un artista, como un salvaxe. Esa admiración túa polos artistas meniños, ti que falas polo celular e ao tempo non deixas de acomodar as flores na tumba da túa avoa. Ti que es un home de familia responsábel, un fillo e neto abnegado, un cidadán preocupado pola cousa pública e todas esas cousas.
Aquí estás ti a falar dun escritor ao que lle querías e que morreu. Ti, que acreditas na gloria e soñas con escribir libros que duren, que sigan a ser lidos cando ti esteas morto, como agora está morto el, sintes no fondo de ti que a morte de calquera escritor mostra o fracaso de vivir para a literatura. Morreches e xa. Estás morto, non estás. Acabou, meu home. Só ten sentido a vida vivida, as persoas que abrazaches, coas que te confundiches, as que son parte da túa vida, as que cando ti morras ficarán mancadas, un cacho de si amputado. Para que dures un chisquiño máis, un eco, é preciso que haxa alguén que sufra, que te lembre con lástima. Cando un quere que o queiran o que quere é que alguén sufra por causa del. Egoísmo voraz.

Suso de Toro

Comentarios pechados