Menu Xerais

Vento nas velas para este libro: «Poemar o mar» de Antonio García Teijeiro. Crítica de Ramón Nicolás

O crítico Ramón Nicolás publicou no suplemento Fugas de La Voz de Galicia unha recensión crítica sobre o libro Poemar o mar de Antonio García Teijeiro, ilustrado por Xan López Domínguez.

 

 

SEMPRE O MAR

Antonio García Teijeiro culmina a publicación dunha espléndida triloxía poética alicerzada arredor do mar e composta por Palabras do mar (Embora), En la cuna del mar (Creotz) e, agora, Poemar o mar (Xerais): poesía sen fronteiras de ningún tipo.

Nunha traxectoria balizada, entre outros moitos, por recoñecidos títulos como Na fogueira dos versos, por esa antoloxía titulada Un rato díxolle á lúa ou polo recente Lendo lendas, digo versos, articulado en colaboración con Antonio G. Reigosa e que é tod un modelo de reactivación do universo literario lendario envorcado en linguaxe poética, non era difícil conxecturar que Antonio G. Teijeiro concibise un libro como Poemar o mar.

         Un libro de poemas que entusiasma desde a primeira á derradeira páxina pois fai pensar neses mares que inspiraron a Meendiño ou Martín Codax e nun mar coas rompentes e cons que son enigmas e misterios presentes nunha tradición que vai de Cabanillas a Manuel Antonio, de Bernardino Graña a Miro Villar, de Rivadulla Corcón a Marta Dacosta, de María Canosa a Chisco Fernández Naval, de Xosé Iglesias a Alexandre Nerium ou López Abente. Velaquí, asemade, o agasallo do mar do mellor Alberti –ese que cabe nunha soa onda-, os de Rosalía e Pondal, o de Lugrís e o de Leiras Pulpeiro, os máxicos e neotrobadorescos de Bouza Brey e Cunqueiro, os luminosos de Avilés de Taramancos mais tamén as crebas de Ferrín e os mastros de Xohana Torres, a memoria mariñeira de Luísa Castro e ese das mareas de Ana Romaní. Mares que son todos e que son un; mar entendido como salvación porque na conxunción da memoria e do traballo de ourive atento á palabra, ao seu ritmo e á súa música é onde brilla este esforzo para xerar a emoción que agroma en relampos lorquianos, en haikus, nese facerlle as beiras ao onírico e ao surrealismo, no lúdico e no irónico para construír un libro que, falando do mar, serve para falar de todas as cousas, pois a súa simboloxía é rica, intensa e plena.

         Vento nas velas para este libro sobre o mar: ben o merece, non teño dúbida.

Ramón Nicolás

Deixa un comentario!