Menu Xerais

«Vicente Araguas: “Xuvia-Neda é un libro agridoce”», entrevista de Giráldez

José Miguel Giráldez publicou onte en El Correo Gallego dúas páxinas arredor da publicación de Xuvia-Neda o libro de relatos de Vicente Araguas que está provocando un grand eimpacto na sociedade literaria galega. Recollemos o inicio dunha entrevista moi interesante:

Xuvia-Neda, o obxecto principal desta entrevista, é, como dicimos, unha colección de relatos intensos, nos que o humor está moi presente. “Son dous ducias de relatos, e vaia, é certo que se trata do meu territorio fundacional. Neda, de onde son fillo predilecto desde hai un par de anos, algo que me ten marabillado, está sempre presente en min. Non quixen que se notase moito o lirismo, e ademais cos anos crece o escepticismo dentro de nós. Pero Neda sempre é para min o punto de partida. Os relatos, en principio son reais, pero a memoria os transforma. A memoria cámbiao todo, así que haberá cousas máis reais que outras. Pero hai dous relatos absolutamente pegados á realidade. Un deles é o dedicado ao ariete de España, Marcelino, que foi comer fronte á miña casa a un dos meus territorios míticos, o Hispano-Arxentino. E alí reunímonos douscentos rapaces, esperando a que aparecese Marcelino, o heroe do mítico gol a Rusia, que desapareceu rapidamente no seu Volvo, un Volvo que lle regalou o Marqués de Villaverde. Pero bueno, esa é outra historia”. E Araguas, evidentemente, non se detén. A súa conversación é festiva e interminable. “Eu, iso está claro, non son Faulkner. Nin son Onetti. Nin son Joyce. Como ti dis, a miña única vantaxe sobre eses tres grandes bebedores é que eu estou vivo. Eles levan moitas millas de tinta e de alcol por diante de min. Eu sei que ti adoras a Joyce, hai pouco que cadramos na Universidade de Deusto para dedicar unhas palabras ao mestre. Pero en fin, claro, un, non é Joyce. Pero eu fixen como el. Joyce tirou directamente a Dublín, e eu, pois tirei pra Neda. Pra Xuvia-Neda. Sen nada no medio”, remata con brío.

Comentarios pechados