Menu Xerais

Vidas que encaixan coma un puzzle. Crítica de Vicente Araguas sobre «Historias de Oregón», de Diego Ameixeiras

Vicente Araguas publicou unha recensión crítica de  Historias de Oregón, de Diego Ameixeiras, Premio La Voz de Galicia de Novela por Entregas, nos xornais El Ideal Gallego, Diario de Ferrol, Diario de Arousa e Diario de Bergantiños

.

Oregón está en Ourense

Libros de relatos que encaixan como nun puzzle

A estas alturas  da película coido que lin todos os libros de Diego Ameixeiras,  ao menos os publicados por Xerais. Como este “Historias de Oregón” (Edicións Xerais, Vigo 2011), Premio de Novelas por Entregas La Voz de Galicia. E do dado á imprensa polo autor nado en Lausanne direi que nada me ten decepcionado agás “Asasinato no Consello Nacional”, demasiado apegada á realidade, un pouco novela “á clef” de máis para este país pequeno e lareteiro, onde todos nos coñecemos, incluíndo aquí aos persoeiros políticos, por suposto. Ameixeiras, en fin, é tamén guionista e agota que descubro que foi coguionista de “18 comidas”, de Jorge Coira, un dos mellores filmes do ano 2010, empezo comprender moitas cousas.

Dito isto engadirei axiña que “Historias de Oregón’, muden Oregón por Ourense e iremos xa vendo de que vai a cousa, é un libro de moi ben resolvidos relatos, que irán canxando os uns cos outros ata conformar un “puzzle” ou novela, se prefiren, do máis interesante.

Co seu eheiriño a Raymond Carver, máis tamén a certos mestres do xénero “negro”, así Simenon, pero non o de Maigret (aquí non hai comisarios hin detectives pero tampouco se lles bota en falla). E cito a Carver, tamén podería facelo con Tobias Wolff ou Quim Monzó, como practicante dunha narrativa breve cos pés na terra, mais con altura abondo para permitirse licencias se non fantásticas si fóra do regulamento realista. Que por aí iria, digo eu, a etiqueta do “dirty realism”.

Oregón, como dicía é Ourense, e os seus barrios aqueles que os coñecedores ou simplemente amadores cal é o meu caso da cidade das Burgas, tan tremendamente calorosa nos veráns de hoxe como ben se deduce dos relatos de Ameixeiras, identificarán ben doadamente. Iso por un lado, polo outro todo ese mundo cotián que Ameixeiras retrata, ao minuto, pero con rigor (e amor) notoríos, ben podería ser o de Oregón, se non fose porque o seu recriador non tenta deseñar outra cousa que aquela que el domina.

Non lle pasa, pois, como ao Delibes de “La sombra del ciprés es alargada”, novela gafiadora do Nadal e da o que seu autor sempre estivo queixoso por coidar que non andivera mol listo ao trasladar a acción dela a unha cidade como Nova York, para el descoñecida daquela.

Quero dicir que descoñezo se Ameixeiras sabe ou non de Oregón, tampouco semella relevante, o que si é do meirande interese é que o mundo do autor de Lausanne, putiñas, amas de casa que se afogan, maridos maltratadores, alcohólicos drogadictos, policías municipais e bótalle fío ao papaventos dunha certa cotidianidade que aparece aquí cos vapores abafantes dun verán en Oregón. Perdón, en Ourense.

Vicente Araguas

Deixa un comentario!